Maria Skłodowska-Curie. Doświadczenie

Justyna Łagowska – scenografka, autorka kostiumów, reżyserka teatralna, reżyserka światła. Absolwentka ASP w Warszawie. Aktywna od 1993 roku, przepustką do grona najbardziej rozchwytywanych scenografek były dla niej pierwsze spektakle Jana Klaty: wałbrzyski „Rewizor” (2003) i wrocławskie „Lochy Watykanu” (2004). Do 2007 roku pracowała wyłącznie z tym reżyserem, definiując wizualną stronę jego przełomowych dla polskiego teatru inscenizacji, później również z Wojtkiem Klemmanem, Wiktorem Rubinem i Remigiuszem Brzykiem. Współtworzyła od strony kostiumologicznej, reżyserii światła i scenografii widowiska Nikołaja Kolady, Pawła Łysaka, Marka Fiedora, Macieja Wojtyszko. W 2018 roku nagrodzona za kostiumy do spektaklu „Wesele” w reżyserii Jana Klaty na 43. Opolskich Konfrontacjach Teatralnych oraz na II Festiwalu Scenografii i Kostiumów „Scena w Budowie” w Lublinie. W roli reżyserki zadebiutowała w roku 2015 „Alicją” Michała Kmiecika w Teatrze Fredry w Gnieźnie, wystawiła „Pamięć Rutki” tego samego autora w Będzinie (2017). Jej kolejne prace reżyserskie to „Balladyna. Wojna wewnętrzna” w Bydgoszczy (2018) i „Monachomachia” w krakowskim Teatrze Nowym Proxima (2021). Jest autorką koncepcji i reżyserii wystawy, którą można oglądać w foyer Teatru Starego w Lublinie. W Teatrze Starym współpracowała także przy monodramie „LEAR” (2020).

Agnieszka Przepiórska – aktorka teatralna (związana z Teatrem Powszechnym im. Zygmunta Hübnera w Warszawie), filmowa i serialowa, pedagożka, producentka, kuratorka festiwalu CarpeDiem. Od 10 lat tworzy teatr biograficzny, który określa mianem “bioteatru” – spektakle z tego cyklu to artystycznie i teatralnie przetworzone biografie kobiet, ich scenariusze powstały w oparciu o uznane publikacje książkowe. Aktorka wcielała się w rolę Zuzanny Ginczanki („Ginczanka. Przepis na prostotę życia”, 2020) i Simony Kossak („Simona K. Wołająca na puszczy”, 2020). Jej rola Barbary Sadowskiej w spektaklu „W maju się nie umiera” (2023, prod. DSH) została uhonorowana przez miesięcznik „Teatr” Nagrodą im. Aleksandra Zelwerowicza za najlepszą kobiecą kreację aktorską w sezonie 2022/23. W ostatnim czasie wystąpiła jako Wisława Szymborska w spektaklu „Szymborska. Kropki, przecinki, papierosy” (2023) i Anna Walentynowicz w przedstawieniu „Nazywam się Anna Walentynowicz” (2023, prod. DSH, Teatr Łaźnia Nowa). Za kreację Irenki K. w monodramie „Ocalone” w reżyserii Mai Kleczewskiej (2024, prod. DSH) została nominowana w plebiscycie O!Lśnienia Onetu i Miasta Stołecznego Warszawy oraz otrzymała tytuł najlepszej aktorki na 31. Międzynarodowym Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych.

Piotr Rowicki – dramatopisarz. Ukończył historię na Uniwersytecie w Białymstoku. W 2008 debiutował sztuką „Przylgnięcie” w Laboratorium Dramatu w Warszawie. Laureat wielu nagród i wyróżnień, w tym m.in. dwukrotny zwycięzca konkursu na polską sztukę współczesną „Metafory Rzeczywistości” organizowanego przez Teatr Polski w Poznaniu. Autor kilkudziesięciu sztuk teatralnych, między innymi: „Chłopiec Malowany”, „Matki” „I będą Święta”, „Niewierni”, „Piszczyk”, „Tato nie wraca” „Biała siła, czarna pamięć”, „Ćesky Diplom”, „Żeby nie było śladów”, „Królowie strzelców”, „Niepodlegli”, „Zabić prezydenta”, „Ginczanka. Przepis na prostotę życia”, „Simona K. Wołająca na puszczy”, „Listen to Your Heart”, „Freak”, „W maju się nie umiera”, „Szymborska. Kropki, przecinki, papierosy”, „Ocalone”.