Wiśniowy sad

multimedia

Fot. Magda Hueckel; Sesja wizerunkowa i kolaże – Magda Hueckel; Zdjęcia z prób – Marianna Kuleszawięcej fotografii

recenzje

• Paweł Łysak proponuje w Teatrze Powszechnym „Wiśniowy Sad” (…) reżyserowany przez Niego spektakl albo się za moment zdezaktualizuje, albo właśnie teraz zaczyna nabierać znaczeń.  Urasta do rangi artystycznego, monumentalnego proroctwa. (…) Pisałem kiedyś o Niej, że chyba mieszka w Niej cała orkiestra, bo gdy otwiera usta i śpiewa - nie można sobie wyobrazić, że to tylko jedna, młoda kobieta. Agnieszka Rajda występuje w Powszechnym gościnnie. Oby zagościła na tej scenie na stałe. Wielki talent tak aktorski jak wokalny. Gdyby nie Jej głos, zbiorowa scena muzyczna nie byłaby doznaniem tak znakomicie przejmującym i pozostającym w pamięci. Świetna rola, Pani Agnieszko. Po prostu świetna! Bardzo dobry w roli niepełnosprawnego wuja Leona Michał Czachor. Wraz z Ewą Skibińską (Luba) stanowią kwintesencję bezradnie chowającej głowy w piasek kasty posiadaczy. Świetny, wyrazisty Mateusz Laskowski (Jeremi). Człowiek nowych czasów i nowej siły. Tylko, czy ta postać nie zdewaluowała się najbardziej przez lata dzielące powstanie „Wiśniowego sadu” od dnia dzisiejszego? Zagrane to było bardzo dobrze. Jednak czy współczesny bogacz-nuworysz jest aż tak podszyty ideałami? No i scenografia. Ruchoma. Usytuowana na obrotowej scenie, która poruszając się zamyka postaci spektaklu w labiryncie szarych, zimnych ścian. Splotu własnych problemów. Genialna jest tu scenografia, której autorem jest Robert Rumas. Genialnie pracują światła i projekcje, a to za sprawą Artura Sienickiego. Napisałem już, że Paweł Łysak podjął się ambitnego zadania. I że bez tych Aktorów by pewnie sobie z nim nie poradził. Ale nawet mając aktorów nie stworzyłby tak znaczącego spektaklu bez Rumasa i Sienickiego. Nie ma mowy. 
  Jacek Mroczek, TeatrVaria
• Zresztą ten tryb przetrwania włącza się już na samym początku, kiedy Skibińska wraz z Aleksandrą Konieczną jako Hamm i Clov odgrywają fragment „Końcówki” Becketta, a Konieczna zaraz przemienia się w zrezygnowaną Charlottę – zresztą najlepszą, jaką kiedykolwiek widziałem. To szczęście, że ta wybitna aktorka wraca do teatru. Jej Charlotta i Raniewska Skibińskiej, dwie strony tej samej tragedii. Pierwsza robi sztuczki, które dziwnie wzmagają smutek, ta druga odsłania jego ostateczny szczyt. Intrygująca elegia na konający wokół nas świat.
  Przemysław Skrzydelski, Teatr Dla Wszystkich
• Trzy ostatnie „Wiśniowe sady" – w Łodzi, Toruniu i Gorzowie Wielkopolskim – miały premiery już po 24 lutego 2022 r., gdy tyle mówiło się o bojkocie rosyjskiej kultury. Wciąż jednak podupadła rosyjska ziemianka Lubow Raniewska wracała do Rosji z Paryża po klęsce swego romansu, wciąż traciła rodzinny majątek, wciąż widownia patrzyła na to w zadumie.  Ten nowy „Wiśniowy sad" zwraca jednak uwagę mocniej niż tamte trzy. Wystawia go bowiem reżyser podkreślający przywiązanie do politycznego znaczenia sztuki. Miejsce też jest znaczące – to Teatr Powszechny w Warszawie, którego motto brzmi: "Teatr, który się wtrąca".  (…) Lubow Raniewska (nazwisko na scenie nie pada) w wykonaniu Skibińskiej jest zaskakująco pogodzona z losem; mało w niej rysu melodramatycznego czy wybuchowego, do którego przecież Skibińska w swoim aktorstwie jest zdolna. Ale nie tylko decyzja obsadowa odsyła tu do Lupy. Cała atmosfera przedstawienia, w której wszystko się snuje, a „snucie" dramaturgiczne z Czechowa przekłada się właśnie na „snucie" sceniczne, którym Lupa posługiwał się chociażby w „Mieście snu", to rozrzedzając, to zagęszczając tempo akcji. Łysakowi też się to udaje — „Wiśniowy sad" to jeden z jego bardziej udanych spektakli w ostatnich latach. (…) Paweł Łysak, reżyser i dyrektor, żegna się „Wiśniowym sadem" z warszawskim Teatrem Powszechnym, którego dyrekcję objął 11 lat temu. To epoka, w historii świata, Polski i polskiego teatru. Czuć te lata w przedstawieniu Łysaka.
  Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”

pozostałe recenzje