fot. Edward Hartwig; z archiwum Teatru Powszechnego w Warszawie
Galeria
recenzje
Nowoczesność „Hamleta” stworzonego prze Irenę Babel i Adama Hanuszkiewicza polega w znacznym stopniu na „aktualności” tej postaci i tego utworu. Nie będzie to jednak aktualność żywiona aluzją, pewnymi analogami sytuacji, w której znajdują się bohaterowie utworu i część ludzi na widowni. Sens społeczny uwydatniono dzięki czytelności, jasności i możliwie jednoznacznej interpretacji dziejów i przeżyć bohaterów szekspirowskich. Pokazano „Hamleta” jako dramat pokoleń i jednocześnie dramat postaw moralnych określających miejsce człowieka w rzeczywistości, którą sam tworzy.
Józef Szczawiński, „Kierunki”
Kreacja Adama Hanuszkiewicza decyduje w znacznym stopniu o wysokiej randze spektaklu. Doskonałe warunki zewnętrzne, piękna sylwetka, wyrazistość mimiki pozwoliły mu zarysować postać królewicza duńskiego silnie przemawiającą do wyobraźni. Wewnętrzne rozdarcie Hamleta i proces dojrzewania w nim świadomości moralnej oddaje Hanuszkiewicz ze skupieniem w sposób bardzo nowoczesny (...). Artysta skupił uwagę na intelektualnych treściach roli, na krytycznym stosunku do świata tego buntownika i sceptyka zżeranego pasją naprawy zła.